View Single Post

stare 10-05-18, 14:05   #1 (permalink)
Dariusz Chmielarski
Felietonista
  
 
Zarejestrowany: Oct 2014
Postów: 1599
Nominowany 263 razy w 66 Tematach
Nominated Art. Miesiąca - Nagród: 23
Domyślnie Najlepsi bokserzy Włoch i Malty


WŁOCHY

Trudno przecenić wkład bokserów włoskiego pochodzenia w rozwój światowego boksu. Zanim nadeszła epoka czarnoskórych bokserów USA to właśnie Włosi (obok pięściarzy pochodzenia irlandzkiego i żydowskiego) stanowili głównie o sile amerykańskiego boksu. Takie nazwiska, jak: Rocky Marciano, Jake LaMotta, Joey Giardello, Carmen Basilio, Rocky Graziano czy Fred Apostoli na zawsze weszły do historii boksu. W nowszych czasach bokserzy włoskiego pochodzenia zaznaczyli też dobitnie swoją pozycję w Niemczech (bracia Ralf i Graziano Rocchigiani), Wielkiej Brytanii (Joe Calzaghe) i Kanadzie (Arturo Gatti). Na tym tle trochę skromniej wygląda dorobek bokserów występujących pod włoską flagą, tym niemniej warto przybliżyć sylwetki przynajmniej trzech pięściarzy, którzy przeszli do legendy:

Primo Carnera pochodził z północnych Włoch i obdarzony był olbrzymią, jak na swe czasy posturą, bowiem miał prawie 2 metry wzrostu i atletyczną budowę. Jako nastolatek występował jako cyrkowy siłacz, a wieku 22 lat zadebiutował w Paryżu jako zawodowy bokser. Dwa lata później wyjechał do USA, gdzie zrobił furorę wspaniałą serią kilkudziesięciu nokautów z rzadka przerywaną kilkoma porażkami na punkty. W 1933 po znokautowaniu Jacka Sharkeya został zawodowym mistrzem świata wagi ciężkiej. Rok później w 3 obronie tytułu został dosłownie sponiewierany (TKO11 po 10 nokdaunach) przez Maxa Baera i dość szybko przestał się liczyć w czołówce królewskiej kategorii. Carnera popadł w ubóstwo i zmarł w 1967 roku w wieku 60 lat na łuszczycę spotęgowaną przez nadużywanie alkoholu.


Potężny Primo Carnera w czasach swojej świetności

Duilio Loi boksował w kategoriach od lekkiej do półśredniej i nie jest tak znany, jak Carnera. Zasługuje jednak na uwagę, bowiem w ciągu 15 lat kariery dorobił się fantastycznego bilansu 115 – 3 – 8. Był mistrzem świata WBA w lekkiej i junior średniej. Ten drugi tytuł zdobył w swej ostatniej walce stoczonej w 1962 w Mediolanie.

Nino Benvenuti ma obecnie 80 lat i jest żyjąca legendą włoskiego boksu. W 1960 wywalczył złoty medal w wadze półśredniej na olimpiadzie w Rzymie, a jako zawodowiec zdobył pasy mistrzowskie WBA i WBC w kategoriach junior średniej i średniej. Jego pojedynki z Emile'em Griffithem i Carlosem Monzonem trwale zapisały się w historii zawodowego boksu. Przystojny i elegancko prezentujący się w ringu doskonały technik Benvenuti do dzisiaj pozostaje niedoścignionym wzorem dla następców.

Inni znani włoscy pięściarze zawodowi to między innymi Bruno Arcari, Sandro Mazzinghi, Sumbu Kalambay i Vito Antuofermo.

Po II Wojnie Światowej aż do lat 70. XX wieku zawodowy boks włoski był najsilniejszy w Europie. Potem zaczął się jego stopniowy upadek, a dzisiejszy obraz jest wręcz karykaturalny i stanowi rażącą dysproporcję w stosunku do bogatych tradycji. Uprawia go prawie 300 zawodników, z których jednak zdecydowana większość nie wychodzi poza „powiatowe” gale bokserskie. Ci lepsi tak długo rywalizują pomiędzy sobą, że na zagranicznych ringach pojawiają się często w wieku 35-40 lat, nie mając przedtem styczności z innymi szkołami bokserskimi. Młodych utalentowanych jest jak na lekarstwo. Mimo wszystko o kilku pięściarzach warto wspomnieć.

Waga musza

Mohammed Obbadi


Ten młody bokser pochodzenia marokańskiego przegrał przed czasem z doskonałym Cristoferem Rosalesem, a pozostałych kilkanaście walk wygrał. Talent na miarę europejską.

Waga piórkowa

Carmine Tommasone


Ten rutynowany pięściarz na przemian występuje jako zawodowiec lub amator. Reprezentował Włochy na olimpiadzie w Rio de Janeiro i wygrał tam jedną walkę. Na zawodowstwie niepokonany, ale rywali miał dotąd słabiutkich. Dysponuje dobrą technika, ale niezbyt silny fizycznie.

Waga lekka

Emiliano Marsili


Najlepszy aktualnie włoski pięściarz i jednocześnie typowy przykład patologii włoskiego boksu. Marsili jest niepokonany w 36 walkach i w wieku 41 lat. Wielokrotnie wygrywał walki o pas EBU, a w 2012 nawet wywalczył mistrzostwo świata IBO, pokonując przez TKO7 w Liverpoolu Derry'ego Mathewsa w jedynym w karierze pojedynku poza granicami Włoch. Był też krótko posiadaczem WBC Silver, po wygranej nad Gamalielem Diazem. Posiadane tytuły zwakował i obija średniaków z częstotliwością raz do roku. Marsili jest bokserem wszechstronnym o wysokiej inteligencji ringowej.

Domenico Valentino

33-letni obecnie Valentino to legenda włoskiego boksu, ale amatorskiego. Mistrz świata z 2007 i wicemistrz świata z 2009, do tego brązowy medalista z 2005 i 2011. Na zawodowym ringu zadebiutował w 2017 i dotąd stoczył 5 wygranych walk z bumami. Jego najmocniejszą strona jest technika.

Waga półśrednia

Alessandro Riguccini


Riguccini to przykład niewysokiego, krępego boksera o dużej sile fizycznej, który dorobił się reputacji króla nokautu. Walczy wyłącznie we Włoszech i ostatnio wyspecjalizował się w szybkich nokautach na latynoskich weteranach.

Waga półciężka

Orial Kolaj


Pochodzący z Albanii Kolaj zapowiadał się na buma lub kiepskiego joureymana, ale od 2011 jest niepokonany. Niedawno pokonał solidnego Mustafę Chiadloui, co jest jest jego największym dotychczasowym osiągnięciem.

Waga cruiser

Fabio Turchi


Nietypowo dla współczesnych włoskich zawodowców Turchi (na zdjęciu głównym w trakcie walki z Demetriusem Banksem) dysponuje silnym ciosem i w wieku 24 lat doszedł do bilansu 14(11) – 0. Za wyjątkiem jednej walki w USA boksuje we Włoszech. Pięściarz słabo zweryfikowany.

Waga ciężka

Matteo Modugno


Kilka lat temu o tym prawie dwumetrowym bokserze mówiło się jako o „następcy Primo Carnery”. Przestało się mówić, bo Modugno, choć niepokonany w 20 walkach, to w kółko obija tych samych bumów. Raczej „hodowca rekordu”, niż poważny bokser.

Uprzedzając ewentualne pytania, chcę zaznaczyć, że z premedytacją pominąłem na liście niektórych znanych, ale zaawansowanych wiekowo i (lub) mocno porozbijanych, a przez to mało perspektywicznych włoskich bokserów, jak: Emanuele Blandamura, Orlando Fiordigiglio, Michele Di Rocco, Giovanni De Carolis, Andrea Di Luisa, Devis Boschiero, Giacobbe Fragomeni, Serhiy Demchenko i Emanuelle Della Rosa.

MALTA

Zawodowy boks maltański nie ma dużych tradycji, a najlepsi w przeszłości pięściarze z tego kraju występowali w barwach Wielkiej Brytanii lub Australii. Spośród obecnych pięściarzy Malty jednemu warto się przyglądać.

Waga półciężka

Malik Zinad
(Almelek Alznad)

Zinad pochodzi z Libii i doszedł do bilansu 11(10) – 0, z czego 6 zwycięstw odniósł przed upływem dwóch rund. Pokonani rywale to bumy, ale na uwagę zasługuje fakt, że swe sukcesy Zinad w sporej części odniósł na obcych ringach.

Dariusz Chmielarski jest nieaktywny   Odpowiedź z Cytatem